Walking Around

I think somehow more people should post comments about what the poem means. For example the man in the poem is so tried of his routine life, like many people out there. Neruda understand the human need to see diffrente things instead of just living from day to day. Also when the lyrical voice states that he is tried of his "feet and nails" he shows the disconent with his apprearnce. How many of us have been unhappy at some point with ow we look. The man in the poem is having a journey with all the things that people in society complain about.
The first comment placed says that the man in the poem has everything why is he complaining. True thats the feeling Neruda wants you to have. Even though we have so much to be thankful for, regraudless of whether you belive in a GOD, yet we often times complain or over think certain issuses. Thats is the point of this poem "Walking around."

Pablo Neruda wrote this poem when he was consul of Chile in India and at that time, the British controlled India. The original poem is written in spanish with the english title "Walking Around." He titled it so to draw attention. The author also uses surrealism to exaggerate the poverty and death he's witnessing; for attention. For example, when he says it would be fun to kill a nun with a blow to the ear or when he says "hospitales donde los huesos salen por la ventana" [hospitals where the bones come out through the window]. There is so much death going on over there and the rest of the world is oblivious to it or simply ignore it. The rest of the world is too busy satisfying their vanity and materialistic selfs. When Neruda says "Sucede que me canso de mis pies y mis uñas y mi pelo y mi sombra" [It so happens I'm tired of my feet and my nails and my hair and my shadow], he doesn't say it because he wanted to 'show the disconent with his appearance' as someone below has previously stated. He says this because he wanted to give an example of the vanity that people shared at that time instead of paying attention to life-threatening issues going on the 'other side.' He's tired of being a man because of the selfishness of others. He strives for a change when he says, "No quiero continuar de raíz y de tumba.." [I don't want to continue as a root and a tomb]. A root is underground, oblivious to the events taking place above the earth as is a tomb. He does not want to live in ignorance.

ıt is an amazing poem of p. neruda. and lucky here in türkey we have also türkish translate and really no missed any mean. thank you for it.
here is türkish one:)
walking around

yoruldum işte insan olmaktan
terzilere,sinemalara gidiyorum işte
şaşkınım,kapalıyım,çuhadan bir kuğu gibi
sorular,küller denizinde salınıyorum.

ağlıyorum berberlerin korkusunu duyunca.
tek istediğim dinlenmek,kurtulmak taşlardan,
bahçelerden kurtulmak,yünden,köşklerden,
mallardan,gözlüklerden,asansörlerden.

yoruldum ayaklarımdan işte,tırnaklarımdan,
gölgemden saçlarımdan,
yoruldum işte insan olmaktan.

nefis birşey olurdu ama
bir noteri kesik bir zambakla korkutmak
ya da kulaktozuna vurup öldürmek bir rahibeyi.

ne güzel olurdu
yeşil bir bıçakla koşmak sokaklarda
soğuktan ölünceye kadar bağırarak.

yaşamak istemiyorum karanlıkta ot gibi,
uykuda titreyerek,kararsız,şaşkın,
her dakika düşünmek,her gün bir şeyler yemek
ıslak dehlizlerine inip dünyanın.

bana göre değil bu rezillikler.
bana göre değil ot olmak,mear olmak,
ıssız bir tünel olmak,bir cesetler mahzeni,
acı içinde ölmek,kaskatı kesilmek soğuktan.

bu yüzden ışıldıyor pazartesigünleri
o zindamsı yüzümle beni görünce,
kırık bir tekerlek gibi geçip giderken
ılık kan yolları uzatıyor geceye.

köşelere itiyor beni,köhne evlere bir şey,
camlarından kemik savrulan hastanelere,
kundura tamircilerine,sirke kokan,
uçuruma benzeyen korkunç sokaklara.

kükürt rengi kuşlar,iğrenç barsaklar asılmış
tiksindiğim evlerin kapılarına,
çaydanlıkta unutulmuş takma dişleri var,
utançla,korkuyla ağlayan
aynalar,
şemsiyeler,zehirler,göbek bağları her yanda.

sessizce yürüyorum gözlerle,kunduralarla,
öfkeyle,unutuluşla,
geçiyorum büroların,dükkanların önünden,
iplerine çamaşırasılı avlulardan,
donlardan,havlulardan,gömleklerden,
kirli gözyaşları akıtıyorlar usulca.
çeviren: Ülkü Tamer

"Walking Around" from "Residencia En La Tierra" is a very good poem about alienation, which is a leit-motiv in the poetry of Neruda. In many of late poems (such as "Muchos Somos" can we see the same theme).

Those who can read Turkish are very lucky, because of a new and better translation of "Walking Around".

Ara sıra beziyorum insan olmaktan.
Ara sıra giriyorum terzilere ve sinemalara,
durgun ve esrarlı, başlangıçlardan ve küllerden
bir suda yüzen keçe bir kuğu gibi.

Berber salonlarının kokusu ağlatıyor beni hüngür hüngür.
Sadece taşların ve yünün huzurunu istiyorum ben,
sadece müesseseleri ya da bahçeleri görmek istemiyorum,
ya da malları, ya da gözlükleri, ya da asansörleri.

Ara sıra beziyorum ayaklarımdan ve tırnaklarımdan
ve saçımdan ve gölgemden.
Ara sıra beziyorum insan olmaktan.

Fakat nefis olurdu
kesik bir zambakla bir noteri korkutmak
ya da canını almak bir rahibenin bir kulak fiskesiyle.
Güzel olurdu
caddeler boyunca yürümek yeşil bir bıçakla
ve ben soğuktan ölene dek bağırmak.

Karanlıkta bir kök olarak kalmak istiyorum,
sendeleyerek, yayılarak, uykudan titreyerek,
aşağıya doğru, toprağın ıslak bağırsaklarında,
soğurarak beni içinde ve düşünerek, yiyerek her gün.

Çok fazla da felaket istemem ben.
Kök ve mezar olmakta ayak diremek istemem,
yer altına ait yalnızca, ölülerle dolu bir bodrum
kaskatı soğuktan, ölmekte üzüntüden.

Bu yüzden yanıyor Pazartesi petrol gibi
gördüğünde geldiğimi hapishane suratımla,
ve yaralı bir teker gibi inilderken yolda
ve alırken sıcak kanlı adımları geceye doğru.

Ve itiyor beni bu köşelere, bu küf kokulu evlere,
kemiklerin pencerelerden taştığı hastanelere,
sirke kokan kunduracı atölyelerine,
uçurum gibi korkutucu olan sokaklara.

Kükürt renkli kuşlar ve ürkünç bağırsaklar var
asılı duran nefret ettiğim evlerde,
sahte dişler unutulmuş bir kahve sürahisinde,
aynalar var
utançtan ve korkudan ağlaması gereken,
şemsiyeler var her tarafta, ve zehir, ve göbek bağları.

Aklım başımda gidiyorum, gözlerimle, ayakkabılarımla,
hiddetliyim, unutkanlıkla,
gidiyorum ofislerin ve ortopedik kunduracıların arasından
ve iplerdeki çamaşırlarla avlular:
külotlar, havlular ve yavaş, kirli gözyaşlarla
ağlayan gömlekler.

Pablo Neruda
”Yeryüzünde İkinci Konaklama”dan
Çeviren: İsmail Aksoy